iz glave sloba

"Kao predsjednik SRJ, vrhovni komandant VJ i predsjednik Vrhovnog savjeta odbrane i u skladu sa svojim de facto ovlascenjima, Slobodan Milosevic je odgovoran za aktivnosti svojih podredjenih unutar VJ i svih policijskih snaga, i federalnih i republickih, koje su izvrsile zlocine navedene u ovoj optuznici od januara 1999. u pokrajini Kosovo."
"Sa pocetkom u januaru 1999. i nastavljajuci do dana podizanja ove optuznice, Slobodan Milosevic, Milan Milutinovic, Nikola Sainovic, Dragoljub Ojdanic i Vlajko Stojiljkovic planirali su, podsticali, naredjivali, izvrsili ili na drugi nacin pruzali pomoc i podrsku u kampanji terora i nasilja, usmjerenoj protiv civila kosovskih Albanaca koji zive na Kosovu, u SRJ."
"Sirom Kosova, snage SRJ i Srbije su plijenile i pljackale licnu i komercijalnu imovinu koja pripada kosovskim Albancima, primoranim da napuste svoje domove. Policajci, vojnici i vojne starjesine koristili su u velikom obimu pretresanje, prijetnje silom i akte nasilja da bi od kosovskih Albanca opljackali novac i vrijednosti, a na sistematski nacin, vlasti na pogranicnim postajama SRJ otudjile su licna vozila i drugu imovinu kosovskih Albanaca koji su deportovani iz provincije."
"Sirom Kosova, snage SRJ i Srbije su progonile, ponizavale, i degradirale civile kosovske Albance putem fizickog i verbalnog maltretiranja. Policajci, vojnici ili vojne starjesine su konstantno podvrgavali kosovske Albance uvredama, rasnim uvredama, degradirajucim aktima, premlacivanju i drugim formama fizickog maltretiranja na osnovu njihove rasne, vjerske i politicke pripadnosti."
"Sa pocetkom na dan ili oko 1. januara 1999. i nastavljajuci do dana podizanja ove optuznice, snage SRJ i Srbije, djelujuci prema smjernicama, uz ohrabrenje ili podrsku Slobodana Milosevica, Milana Milutinovica, Nikole Sainovica, Dragoljuba Ojdanica i Vlajka Stojiljkovica izvrsile su aktivnosti navedene u paragrafima 92. do 96. sto je rezultiralo nasilnom deportacijom oko 740 hiljada civila kosovskih Albanaca. Ove aktivnosti preduzete su u svim djelovima Kosova, a ova sredstva i metodi korisceni su sirom provincije."
"Policija je onda pretresla muskarce i djecake i oduzela njihova licna dokumenta, nakon cega su prisiljeni da hodaju do nenaseljene kuce izmedju sume i Male Kruse/Krushe e Vogel. Nakon sto su se muskarci i djecaci okupili unutar kuce, srpska policija otvorila je vatru na ovu grupu. Nakon nekoliko minuta pucnjave, policija je nagomilala sijeno na muskarce i djecake i zapalila ga u namjeri da spali tijela. Kao rezultat pucnjave i vatre, oko 105 kosovskih Albanaca muskaraca i djecaka, ubijeno je od strane srpske policije."
"Na dan ili oko 27. marta 1999. snage SRJ i Republike Srbije napale su selo Izbica (opstina Srbica/Skenderaj). Nekoliko hiljada stanovnika sela sklonilo se u polju izvan sela. Na dan ili oko 28. marta 1999, snage SRJ i Srbije opkolile su seljane, a potom im prisle zahtijevajuci novac. Nakon sto su vojnici i policajci oteli stvari od vrijednosti, muskarci su odvojeni od zena i male djece. Muskarci su potom razdvojeni u dvije grupe, od kojih je jedna poslata na obliznje brdo, a druga u obliznje korito potoka. Na obje grupe muskaraca potom je pucano od strana snaga SRJ i Srbije, i oko 130 muskaraca kosovskih Albanaca je ubijeno."
Optuznica
Tuzilac Medjunarodnog krivicnog Tribunala za bivsu Jugoslaviju, na osnovu ovlascenja iz clana 18 Statuta Tribunala, Optuzuje Slobodana Milosevica Milana Milutinovica Nikolu Sainovica Dragoljuba Ojdanica Vlajka Stojiljkovica za zlocine protiv covjecnosti i krsenje zakona ili obicaja rata kao sto slijedi:
ISTORIJA
1. Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija nalazi se u juznom dijelu Republike Srbije, republike clanice Savezne Republike Jugoslavije (u daljem tekstu SRJ). Teritorija koja danas cini SRJ dio je bivse Socijalisticke Federativne Republike Jugoslavije (u daljem tekstu SFRJ). Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija granici se na sjeveru i sjeverozapadu sa Republikom Crnom Gorom, drugom clanicom SRJ. Na jugozapadu, Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija granici se sa Republikom Albanijom, a na jugu sa Bivsom Jugoslovenskom Republikom Makedonijom. Glavni grad Autonomne pokrajine Kosova i Metohije je Pristina.
2. Godine 1990. Socijalisticka Republika Srbija usvojila je novi Ustav prema kojem su, izmedju ostalog, promijenjena imena Republike i autonomnih pokrajina. Ime Socijalisticke Republike Srbije je promijenjeno u Republika Srbija (oboje u daljem tekstu Srbija); ime Socijalisticke Autonomne Pokrajine Kosovo promijenjeno je u Autonomna Pokrajina Kosovo i Metohija (u daljem tekstu oboje Kosovo); a ime Socijalisticke Autonomne Pokrajine Vojvodine promijenjeno je u Autonomna pokrajina Vojvodina (u daljem tekstu Vojvodina). Tokom istog perioda, Socijalisticka Republika Crna Gora promijenila je svoje ime u Republika Crna Gora (u daljem tekstu Crna Gora).
3. Godine 1974. novi Ustav SFRJ obezbijedio je decentralizaciju vlasti sa centralne Vlade na sest clanica republika zemlje. U okviru Srbije, Kosovo i Vojvodina dobili su znacajnu autonomiju, ukljucujuci i kontrolu nad svojim sistemom obrazovanja, pravosudjem i policijom. Takodje su im date i sopstvene pokrajinske skupstine, a bile su predstavljene u Skupstini, Ustavnom sudu, i Predsjednistvu SFRJ.
4. Godine 1981. prema posljednjem popisu stanovnistva, na kojem je ono ucestvovalo gotovo u potpunosti, ukupna populacija Kosova brojala je oko 1 585 000, od kojih su 1 227 000 (77 odsto) bili Albanci, a 210 000 (13 odsto) Srbi. Za 1991. dostupne su samo procjene broja stanovnika na Kosovu, jer su kosovski Albanci bojkotovali popis obavljen te godine. Generalne procjene su da sadasnja populacija na Kosovu broji izmedju 1 800 000 i 2 100 000, od kojih su oko 85-90 odsto kosovski Albanci, a 5-10 odsto su Srbi.
5. Tokom 1980-tih, Srbi su izrazavli zabrinutost zbog negativne diskriminacije od strane pokrajinske Vlade pod vodjstvom kosovskih Albanaca, dok su kosovski Albanci izrazavali zabrinutost zbog privredne zaostalosti i trazili vecu politicku liberalizaciju i status republike za Kosovo. Od 1981, kosovski Albanci su organizovali demonstracije, koje su suzbijene od strane Vojske SFRJ i policijskih snaga Srbije.
6. U aprilu 1987. Slobodan Milosevic, koji je 1986. izabran za Predsjednika Predsjednistva Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije, putovao je na Kosovo. Na sastancima sa lokalnim liderima Srba i u govoru pred okupljenom masom Srba, Slobodan Milosevic je prihvatio plan srpskog nacionalizma. Postupivsi tako, on je prekrsio politiku Partije i Vlade, kojom je izrazavanje nacionalizma bilo ograniceno u SFRJ od vremena njenog osnivanja od strane Josipa Broza Tita nakon Drugog svjetskog rata. Poslije toga, Slobodan Milosevic je iskoristio rastuci talas srpskog nacionalizma u cilju jacanja centralizovanog upravljanja SFRJ.
7. U septembru 1987. Slobodan Milosevic i njegove pristalice osvojile su kontrolu nad Centralnim komitetom Saveza komunista Srbije. Godine 1988. Slobodan Milosevic je ponovo izabran za Predsjednika Predsjednistva Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije. Sa te uticajne pozicije, Slobodan Milosevic je bio u mogucnosti da dalje razvija svoju politicku moc.
8. Od jula 1988. do marta 1989. doslo je do serije demonstracija i skupova podrske politici Slobodana Milosevica - takozvana "Antibirokratska revolucija" - u Vojvodini i Crnoj Gori. Ovi protesti doveli su do zbacivanja njihovih pokrajinskih i republickih vlasti; nove vlasti potom su podrzavale Slobodana Milosevica, i bile njegovi duznici.
9. U isto vrijeme, u Srbiji su se intenzivirali pozivi da se Kosovo stavi pod snazniju upravu Srbije, a odrzane su i brojne demonstracije povodom ovog pitanja. Dana 17. novembra 1988. istaknute politicke licnosti kosovskih Albanaca smijenjene su sa svojih pozicija u pokrajinskom rukovodstvu, a na njihova mjesta postavljeni su ljudi lojalni Slobodanu Milosevicu. Pocetkom 1989. Skupstina Srbije predlozila je amandmane na Ustav Srbije koji su predvidjali oduzimanje Kosovu vecine njegovih autonomnih ovlascenja, ukljucujuci kontrolu nad policijom, prosvjetnom i ekonomskom politikom, mogucnost izbora sluzbenog jezika, kao i pravo veta na buduce promjene Ustava Srbije. Kosovski Albanci su u ogromnom broju demonstrirali protiv predlozenih promjena. Strajk albanskih rudara na Kosovu, koji je poceo u februaru 1989, izazvao je jos vece tenzije.
10. Zbog politickih nemira, 3. marta 1989. Predsjednistvo SFRJ objavilo je da se situacija u provinciji pogorsala i postala prijetnja Ustavu, integritetu i suverenitetu zemlje. Vlada je potom nametnula "specijalne mjere", kojima je odgovornost za javnu bezbjednost dodijeljena Saveznoj vladi umjesto Vladi Srbije.
11. Dana 23. marta 1989. Skupstina Kosova sastala se u Pristini i glasala za predlozene amandmane na Ustav, pri cemu je vecina delegata kosovskih Albanaca bila uzdrzana. Iako bez potrebne dvotrecinske vecine u Skupstini, predsjednik Skupstine je proglasio da su amandmani usvojeni. Dana 28. marta 1989. Skupstina Srbije izglasala je prihvatanje ustavnih promjena, cime je u sustini ponistila autonomiju, datu Ustavom iz 1984.
12. U vrijeme desavanja ovih promjena na Kosovu, Slobodan Milosevic je dalje povecao svoju politicku moc kada je postao Predsjednik Srbije. Slobodan Milosevic je izabran za Predsjednika Predsjednistva Srbije 8. maja 1989. a njegova funkcija je formalno potvrdjena 6. decembra 1989.
13. Pocetkom 1990. kosovski Albanci odrzali su masovne demonstracije na kojim su zahtijevali ukidanje "specijalnih mjera". U aprilu 1990. Predsjednistvo SFRJ ukinulo je "specijalne mjere" i povuklo vecinu saveznih policijskih snaga dok je Srbija preuzela odgovornost za policijsku aktivnost na Kosovu. 14. U julu 1990. Skupstina Srbije donijela je odluku da suspenduje Skupstinu Kosova, ubrzo nakon sto je 114 od 123 delegata kosovska Albanca u toj Skupstini donijelo nezvanicnu rezoluciju kojom se Kosovo proglasava ravnopravnim i nezavisnim entitetom unutar SFRJ. U septembru 1990. veliki broj ovih istih delegata kosovskih Albanaca proglasilo je ustav "Republike Kosova". Godinu dana kasnije, u septembru 1991, kosovski Albanci odrzali su nezvanicni referendum u kojem su velikom vecinom glasali za nezavisnost. Dana 24. maja 1992. kosovski Albanci odrzali su nezvanicne izbore za skupstinu i predsjednika "Republike Kosova".
15. Dana 16. jula 1990. Savez komunista Srbije i Socijalisticki savez radnog naroda Srbije udruzili su se i formirali Socijalisticku partiju Srbije (SPS), a Slobodan Milosevic je izabran za njenog predsjednika. Kao nasljednica Saveza komunista, SPS je postala dominantna politicka partija u Srbiji a Slobodan Milosevic, kao predsjednik SPS, mogao je da koristi znacajnu moc i uticaj nad mnogim organima vlasti, kao i u privatnom sektoru. Milan Milutinovic i Nikola Sainovic su obavljali istaknute funkcije unutar SPS. Nikola Sainovic bio je clan Glavnog odbora i Izvrsnog odbora, kao i potpredsjednik; a Milan Milutinovic se uspjesno kandidovao za predsjednika Srbije 1997, kao kandidat SPS.
16. Nakon usvajanja novog Ustava Srbije 28. septembra 1990, Slobodan Milosevic je izabran za predsjednika Srbije na izborima sa vise kandidata, odrzanim 9. i 26. decembra 1990, a reizabran je 20. decembra 1992. U decembru 1991. Nikola Sainovic je imenovan za potpredsjednika Vlade Srbije.
17. Nakon sto je autonomija Kosova u sustini ukinuta 1989, politicke podjele na Kosovu postajale su sve vece i vece. Krajem 1990. i tokom 1991. hiljade kosovskih Albanaca - ljekara, nastavnika, profesora, radnika, policijaca i drzavnih sluzbenika - otpusteno je sa svojih radnih mjesta. Lokalni sud na Kosovu je ukinut, a mnoge sudije uklonjene. Policijsko nasilje protiv kosovskih Albanaca se povecalo.
18. Tokom ovog perioda, nezvanicno rukovodstvo kosovskih Albanaca zastupalo je politiku nenasilnog gradjanskog otpora i pocelo formirati sistem nezvanicnih, paralelnih institucija u oblasti zdravstva i obrazovanja.
19. Krajem juna 1991. SFRJ je pocela da se dezintegrise u nizu ratova koji su vodjeni u Republici Sloveniji (u daljem tekstu Slovenija), Republici Hrvatskoj (u daljem tekstu Hrvatska) i Republici Bosni i Hercegovini (u daljem tekstu Bosna i Hercegovina). Dana 25.juna 1991. Slovenija je proglasila nezavisnost od SFRJ, sto je dovelo do izbijanja rata; mirovni sporazum je postignut 8. jula 1991. Hrvatska je proglasila svoju nezavisnost 25. juna 1991, sto je dovelo do borbi izmedju hrvatskih vojnih snaga, sa jedne strane, i Jugoslovenske narodne armije (JNA), paravojnih jedinica i "Vojske Republike Srpske Krajine", sa druge.
20. Dana 6. marta 1992. Bosna i Hercegovina je proglasila svoju nezavisnost, sto je dovelo do rata velikog obima poslije 6. aprila 1992. Dana 27. aprila 1992. SFRJ je rekonstituisana kao SRJ. Tada je i JNA reorganizovana pod imenom Oruzane snage SRJ (u daljem tekstu VJ). U ratu u Bosni i Hercegovini JNA, a kasnije VJ, borila se zajedno sa "Vojskom Republike Srpske" protiv vojnih snaga Vlade Bosne i Hercegovine i "Hrvatskog vijeca obrane". Aktivna neprijateljstva prestala su potpisivanjem Dejtonskog mirovnog sporazuma u decembru 1995.
21. Iako je Slobodan Milosevic bio predsjednik Srbije tokom ratova u Sloveniji, Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini, on je bio i dominantna politicka licnost u Srbiji koja je vrsila de facto kontrolu nad federalnom vlascu kao i republickom vlascu i bio je osoba sa kojom je medjunarodna zajednica pregovarala o nizu mirovnih planova i sporazuma u vezi sa ovim ratovima.
22. U periodu izmedju 1991. i 1997. Milan Milutinovic i Nikola Sainovic vrsili su istaknute funkcije u Saveznoj i republickoj Vladi i nastavili da rade u tijesnoj saradnji sa Slobodanom Milosevicem. Tokom ovog perioda, Milan Milutinovic je radio u Ministarstvu inostranih poslova SRJ, a jedno vrijeme bio je i ambasador u Grckoj; 1995. imenovan je za ministra inostranih poslova SRJ, vrseci tu funkciju do 1997. Nikola Sainovic je bio Predsjednik Vlade Srbije 1993. i potpredsjednik Vlade SRJ 1994.
23. Dok su vodjeni ratovi u Sloveniji, Hrvatskoj i Bosni i Hercgovini, situacija na Kosovu, iako napeta, nije eksplodirala u nasilje i intenzivne borbe kao u drugim drzavama. Sredinom 90-tih, medjutim, dio kosovskih Albanaca organizovao je grupu poznatu kao Ushtria Çlirimtare e Kosovës (UÇK) ili Oslobodilacka vojska Kosova (OVK). Ova grupa zagovarala je kampanju oruzane pobune i nasilnog otpora srpskim vlastima. Sredinom 1996, OVK je pocela izvoditi napade prvenstveno na policijske snage SRJ i Srbije. Nakon toga i tokom 1997, policijske snage SRJ i Srbije odgovorile su silovitim operacijama protiv pretpostavljenih baza OVK i njenih pristalica na Kosovu.
24. Nakon sto je okoncan njegov mandat predsjednika Srbije, Slobodan Milosevic je izabran za predsjednika SRJ 15. jula 1997, a na tu duznost stupa 23. jula 1997. Nakon toga, odrzani su izbori za funkciju predsjednika Srbije; Milan Milutinovic se kandidovao kao kandidat SPS i izabran je za predsjednika Srbije 21. decembra 1997. Godine 1996, 1997. i 1998. Nikola Sainovic je reimenovan za potpredsjednika Vlade SRJ. Dijelom kroz tijesno saveznistvo sa Milanom Milutinovicem, Slobodan Milosevic je bio u mogucnosti da zadrzi svoj uticaj nad Vladom Srbije.
25. Pred kraj februara 1998. doslo je do intenziviranja konflikta izmedju OVK sa jedne strane i VJ, policijskih snaga SRJ, policijskih snaga Srbije i paravojnih jedinica (sve u daljem tekstu snage SRJ i Srbije) sa druge. Tokom ovog perioda, jedan broj kosovskih Albanaca i kosovskih Srba ubijen je i ranjen. Snage SRJ i Srbije angazovane su u kampanji granatiranja gradova i sela u kojima su kosovski Albanci vecina, rasprostranjenog unistenja imovine, i protjerivanja civilne populacije iz oblasti u kojima je OVK bila aktivna. Mnogi stanovnici pobjegli su sa ove teritorije kao rezultat borbi i unistenja, ili su bili prisiljeni da odu u druge oblasti unutar Kosova. Ujedinjene nacije procjenjuju da je do sredine oktobra 1998, preko 298 000 osoba, oko 15 odsto stanovnistva, bilo raseljeno unutar Kosova ili je napustilo pokrajinu.
26. Kao odgovor na intenziviranje konflikta, Savjet bezbjednosti Ujedinjenih nacija (SBUN) donio je u martu 1998. Rezoluciju 1160 u kojoj se "osudjuje upotreba prekomjerne sile od strane srpskih policijskih snaga protiv civila i ucesnika mirnih demonstracija na Kosovu", i nametnuo embargo na uvoz oruzje u SRJ. Sest mjeseci kasnije, SBUN je donio Rezoluciju 1199 (1998.) u kojoj se kaze da "pogorsanje situacije na Kosovu, Savezna Republika Jugoslavija, predstavlja opasnost za mir i bezbjednost u regionu". Savjet bezbjednosti zahtijevao je da sve strane u sukobu okoncaju neprijateljstva, kao i da se "snage bezbjednosti koje se koriste za represiju nad civilima" povuku.
27. U pokusaju da se smanje tenzije na Kosovu, obavljeni su pregovori izmedju Slobodana Milosevica, predstavnika Organizacije sjeverno-atlanskog pakta (NATO) i Organizacije za evropsku bezbjednost i saradnju (OEBS) u oktobru 1998. "Sporazum o Kosovskoj verifikacionoj misiji OEBS-a" potpisan je 16. oktobra 1998. Ovim sporazumom i "Sporazumom Klark-Nauman" koji je potpisao Nikola Sainovic, predvidjeno je djelimicno povlacenje snaga SRJ i Srbije sa Kosova, ogranicenje na razmjestanje dodatnih snaga i opreme u tu oblast, i rasporedjivanje nenaoruzanih verifikatora OEBS.
28. Iako je veliki broj verifikatora OEBS razmjesten sirom Kosova, neprijateljstva su nastavljena. Tokom ovog perioda, jedan broj ubistava kosovskih Albanca dokumentovan je od strane medjunarodnih verifikatora i organizacija za zastitu ljudskih prava. U jednom takvom incidentu, 15. januara 1999, 45 nenaoruzanih kosovskih Albanaca ubijeno je u selu Racak u opstini Stimlje/Shtime.
29. Kao dodatni odgovor na nastavak konflikta na Kosovu, organizovana je medjunarodna mirovna konferencija u Rambujeu, Francuska, koja je pocela 7. februara 1999. Nikola Sainovic, potpredsjednik Vlade SRJ, bio je clan delegacije Srbije na mirovnim pregovorima, a Milan Milutinovic, predsjednik Srbije, bio je takodje prisutan tokom pregovora. Kosovske Albance predstavljali su OVK i delegacija politickih i gradjanskih lidera kosovskih Albanaca. Uprkos intenzivnim razgovorima tokom nekoliko nedjelja, mirovni pregovori su propali sredinom marta 1999.
30. Tokom mirovnih pregovora u Francuskoj, nasilje na Kosovu se nastavilo. Krajem februara i pocetkom marta, snage SRJ i Srbije zapocele su seriju ofanziva na desetine sela i gradova, vecinski naseljenih kosovskim Albancima. Vojne snage SRJ cinili su djelovi Trece armije, a narocito 52. korpus, takodje poznat kao Pristinski korpus, i nekoliko brigada i pukova pod komandom Pristinskog korpusa. Nacelnik generalstaba VJ sa komandnom odgovornscu nad Trecom armijom, i time nad Pristinskim korpusom, je general-pukovnik Dragoljub Ojdanic. Vrhovni komandant VJ je Slobodan Milosevic.
31. Policijske snage koje ucestvuju u akcijama na Kosovo su pripadnici Ministarstva unutasnjih poslova Srbije, pored nekih jedinica Ministarstva unutrasnjih poslova SRJ. Svim pripadnicima policijskih snaga koji su zaposleni u Ministarstvu unutrasnjih poslova Srbije, ili rade po njegovom ovlascenju, komanduje Vlajko Stojiljkovic. Prema Zakonu o oruzanim snagama SRJ, ove policijske snage, angazovane u vojnim operacijama tokom ratnog stanja ili neposredne ratne opasnosti, podredjene su komandi VJ ciji su komandanti general-pukovnik Dragoljub Ojdanic i Slobodan Milosevic.
32. Prije decembra 1998. Slobodan Milosevic odredio je Nikolu Sainovica za svog predstavnika za kosovsku situaciju. Jedan broj diplomata i drugih medjunarodnih zvanicnika koji su trebali da razgovaraju sa vladinim zvanicnicima u vezi sa dogadjajima na Kosovu, upucivan je na Nikolu Sainovica. On je preuzeo aktivnu ulogu u pregovorima kojima je ustanovljena verifikaciona misija OEBS-a za Kosovo i ucestvovao je u brojnim drugim sastancima u vezi sa kosovskom krizom. Od januara 1999. do dana podizanja ove optuznice, Nikola Sainovic je djelovao kao osoba za vezu izmedju Slobodana Milosevica i raznih lidera kosovskih Albanaca.
33. Nikola Sainovic je nedavno reimenovan za potpredsjednika Vlade SRJ, 20. maja 1998. Shodno tome, on je clan Vlade SRJ koja, izmedju ostalih duznosti i odgovornosti, formulise domacu i spoljnu politiku, primjenjuje federalne zakone, usmjerava i koordinira rad saveznih ministarstava i organizuje pripreme za odbranu.
34. Tokom svojih ofanziva, snage SRJ i Srbije, djelujuci sinhronizovano, angazovale su se u dobro planiranoj i koordiniranoj kampanji unistenja imovine ciji su vlasnici civili kosovski Albanci. Gradovi i sela su granatirani, kuce, farme i preduzeca spaljeni, a licna imovina unistena. Kao rezultat ovih sinhronizovanih akcija, gradovi, sela i citave oblasti ucinjeni su nepodobnim za stanovanje kosovskih Albanaca. Pored toga, snage SRJ i Srbije su uporno napadale, ponizavale i degradirale civile kosovske Albance kroz fizicko i verbalno maltretiranje. Kosovski Albanci takodje su konstatno bili podvrgnuti uvredama, rasistickim uvredama, degradirajucim aktima po osnovu etniciteta i religije, premlacivanju i ostalim oblicima fizickog maltretiranja.
35. U nezakonitu deportaciju i nasilan transfer hiljada kosovskih Albanaca iz njihovih domova na Kosovu ukljuceni su dobro planirani i koordinirani napori lidera SRJ i Srbije i snaga SRJ i Srbije, pri cemu svi djeluju sinhronizovano. Aktivnosti, medjusobno slicne po prirodi, dogodile su se tokom ratova u Hrvatskoj i Bosni i Hercegovini izmedju 1991. i 1995. Tokom ovih ratova, srpske vojne, paravojne i policijske snage nasilno su protjerale i deportovale ne-Srbe iz Hrvatske i Bosne i Hercegovine iz oblasti pod srpskom kontrolom, koristeci isti metod operacija koji je koristen na Kosovu 1999: tesko granatiranje i oruzani napadi na sela; rasprostranjena ubistva; unistenje ne-srpskih naseljenih oblasti i kulturnih i religioznih lokacija; i prisilan transfer i deportacija ne-srpske populacije.
36. Dana 24. marta 1999. NATO je zapoceo sa vazdusnim udarima protiv ciljeva u SRJ. SRJ je donijela odluke o neposrednoj ratnoj opasnosti 23. marta 1999. i o ratnom stanju 24. marta 1999. Od otpocinjanja vazdusnih udara, snage SRJ i Srbije intezivirale su svoju sistematsku kampanju i nasilno protjerale stotine hiljada kosovskih Albanaca.
37. Pored nasilnog protjerivanja kosovskih Albanaca, snage SRJ iz Srbije takodje su angazovane i u velikom broju ubistava kosovskih Albanaca od 24. marta 1999. Takva ubistva dogodila su se na brojnim lokacijama, ukljucujuci, ali ne ogranicavajuci se na njih, Belu Crkvu, Malu Krusu/ Krushe e Vogel, Veliku Krusu/Krushe e Mahde, Djakovicu/Gjakovë, Crkovez/Padalishtë i Izbicu.
38. Planiranje, pripremanje i izvrsenje kampanje koju su preduzele snage SRJ i Srbije na Kosovu je planirano, podstaknuto, naredjeno, izvrseno ili na drugi nacin pomognuto i podrzano od strane Slobodana Milosevica, predsjednika SRJ; Milana Milutinovica, predsjednika Srbije; Nikole Sainovica, potpredsjednika Vlade SRJ; general-pukovnika Dragoljuba Ojdanica, nacelnika Generalstaba Vojske Jugoslavije; i Vlajka Stojiljkovica, ministra unutrasnjih poslova Srbije.
39. Do 20. maja 1999. preko 740 000 kosovskih Albanaca, oko jedne trecine ukupne populacije kosovskih Albanaca, protjerano je sa Kosova. Vjeruje se da je jos hiljade njih raseljeno unutar Kosova. Nepoznat broj kosovskih Albanaca ubijen je u operacijama snaga SRJ i Srbije.
OPTUZENI
40. Slobodan Milosevic je rodjen 20. avgusta 1941. u Pozarevcu, danasnjoj Srbiji. Godine 1964. diplomirao je pravo na Beogradskom univerzitetu i zapoceo karijeru u menadzmentu i bankarstvu. Slobodan Milosevic je obavljao funkcije zamjenika direktora, a kasnije generalnog direktora "Tehnogasa", velike kompanije za gas, do 1978. Poslije toga, postao je predsjednik Beogradske banke (Beobanke), jedna od najvecih banaka u SFRJ, i ostao je na toj funkciji do 1983.
41. Godine 1983. Slobodn Milosevic je zapoceo svoju politicku karijeru. Postao je Predsjednik Gradskog komiteta Saveza komunista Beograda 1984. Godine 1986. izabran je za predsjednika Predsjednistva Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije, a reizabran je 1988. Dana 16. jula 1990. Savez komunista Srbije i Socijalisticki savez radnog naroda Srbije su se ujedinili; nova partija je nazvana Socijalisticka partija Srbije (SPS) a Slobodan Milosevicje izabran za njenog predsjednika. On obavlja funkciju Predsjednika SPS-a i na dan izdavanja ove optuznice.
42. Slobodan Milosevic je izabran za predsjednika Predsjednistva Srbije 8. maja 1989, a reizabran 5. decembra iste godine. Nakon usvajanja novog Ustava Srbije 28. septembra 1990, Slobodan Milosevic je izabran na novoustanovljenu funkciju Predsjednika Srbije, na izborima sa vise kandidata odrzanim 9. i 26. decembra 1990; reizabran je 20. decembra 1992.
43. Nakon obavljanja funkcije predsjednika Srbije u dva mandata, Slobodan Milosevic je izabran za Predsjednika SRJ 15. jula 1997, a zvanicno je stupio na duznost 23. jula 1997. U svim periodima relevantim za ovu optuznicu, Slobodan Milosevic je obavljao funkciju predsjednika SRJ.
44. Milan Milutinovic rodjen je 19. decembra 1942. u Beogradu, danasnja Srbija. Milan Milutinovic je diplomirao pravo na Beogradskom univerzitetu.
45. Tokom svoje politicke karijere, Milan Milutinovic je obavljao brojne funkcije visokog nivoa u vlasti Srbije i SRJ. Milan Milutinovic je bio delegat u Drustveno-politickom vijecu i clan Odbora za spoljnu politiku Savezne skupstine; Bio je sekretar Sekretarijata za prosvjetu i nauku Srbije, clan Izvrsnog vijeca Skupstine Srbije, i direktor Narodne biblioteka Srbije. Milan Milutinovic takodje je sluzio kao ambasador u Saveznom ministarstvu za inostrane poslove i kao ambasador SRJ u Grckoj. Imenovan je za ministra inostranih poslova SRJ 15. avgusta 1995. Milan Milutinovic je clan SPS-a.
46. Dana 21. decembra 1997. Milan Milutinovic je izabran za Predsjednika Srbije. U svim periodima relevantnim za ovu optuznicu, Milan Milutinovic je obavljao funkciju predsjednika Srbije.
47. Nikola Sainovic je rodjen 7. decembra 1948. u Boru, Srbija. Diplomirao je na Univerzitetu u Ljubljani 1977. i doktor je hemijskih nauka. Svoju politicku karijeru zapoceo je u opstini Bor gdje je obavljao funkciju predsjednika Skupstine Opstine Bor od 1978. do 1982.
48. Tokom svoje politicke karijere, Nikola Sainovic je bio aktivan clan i Saveza komunita i Socijalisticke partije Srbije (SPS). Obavljao je funkcije predsjednika Opstinskog komiteta Saveza komunista Bor. Dana 28. novembra 1995, Nikola Sainovic je izabran za clana Glavnog odbora SPS i clana njenog Izvrsnog odbora. Takodje je imenovan za predsjednika Odbora za pripremu Treceg redovnog kongresa SPS-a (odrzanog u Beograd 2-3. marta 1996). Dan 2. marta 1996. Nikola Sainovic je izabran za jednog od nekoliko potpredsjednika SPS-a. Obavljao je tu funkciju do 24. aprila 1997.
49. Nikola Sainovic je obavljao nekoliko funkcija u vladama Srbije i SRJ. Godine 1989. bio je clan Izvrsnog vijeca Skupstine Srbije i Sekretar za industriju, energetiku i gradjevinarstvo Srbije 1989. Postavljen je za ministra za rudarstvo i energiju Srbije 11. februara 1991, i ponovo 23. decembra 1991. Dana 23. Decembra 1991. takodje je imenovan za potpredsjednika Vlade Srbije. Nikola Sainovic je imenovan za ministra privrede SRJ 14. jula 1992. a ponovo 11. septembra 1992. Dao je ostavku na ovu funkciju 29. novembra 1992. Dana 10. februara 1993. Nikola Sainovic je izabran za predsjednika Vlade Srbije.
50. Dana 22. februara 1994. Nikola Sainovic je imenovan za potpredsjednika Vlade SRJ. Reimenovan je na ovu funkciju u tri sljedece vlade: 12. juna 1996, 20. marta 1997. i 20. maja 1998. Slobodan Milosevic je odredio Nikolu Sainovica za svog predstavnika za situaciju na Kosovu. Nikola Sainovic je predsjedavao komisijom za saradnju sa Kosovskom verifikacionom misijom OEBS-a, i bio je zvanicni clan srpske delegacije na mirovnim pregovorima u Rambujeu u februaru 1999. U svim periodima relevantnim za ovu optuznicu, Nikola Sainovic je obavljao funkciju potpredsjednika Vlade SRJ.
51. General-pukovnik Dragoljub Ojdanic rodjen je 1. juna 1941. u selu Ravni blizu Uzica, sadasnja Srbija. Godine 1958, zavrsio je Pjesadijsku skolu za nize oficire, a 1964. zavrsio je Vojnu akademiju kopnenih snaga. Godine 1985. Dragoljub Ojdanic diplomirao je na Stabnoj akademiji i Skoli narodne odbrane sa titulom doktora vojnih nauka. Jedno vrijeme je obavljao funkciju sekretara Saveza komunista 52. korpusa Jugoslovenske narodne armije (JNA), pretece 52. korpusa VJ koji sad dejstvuje na Kosovu. 52. Godine 1992. general-pukovnik Dragoljub Ojdanic bio je zamjenik komandanta 37. korpusa JNA, kasnije VJ, stacioniranog u Uzicama, Srbija. Unaprijedjen je u cin general-majora 20. aprila 1992, kada je postao i komandant Uzickog korpusa. Pod njegovom komandom Uzicki korpus je ucestvovao u vojnim dejstvima u istocnoj Bosni tokom rata u Bosni i Hercegovini. Godine 1993. i 1994. Dragoljub Ojdanic je sluzio kao nacelnik Generalstaba Prve armije SRJ. Bio je komandant Prve armije od 1994. i 1996. Godine 1996. postao je zamjenik nacelnika Generalstaba VJ. Dana 26. novembra 1998. Slobodan Milosevic imenovao je Dragoljuba Ojdanica za nacelnika Generalstaba VJ, gdje je zamijenio generala Momcila Perisica. U svim periodima relevatntim za ovu optuznicu, general-pukovnik Dragoljub Ojdanic obavljao je funkciju nacelnika Generalstaba VJ.
53. Vlajko Stojiljkovic je rodjen u Maloj Krsni u Srbiji. Diplomirao je pravo na Beogradskom univerzitetu, a potom se zaposlio u opstinskom sudu. Nakon toga, postao je sef Medjuopstinskog sekretarijata za unutrasnje poslove u Pozarevcu. Vlajko Stojiljkovic je obavljao funkciju direktora preduzeca PIK u Pozarevcu, potpredsjednika i predsjednika Privredne komore Jugoslavije i predsjednika Privredne komore Srbije.
54. Do aprila 1997. Vlajko Stojiljkovic je postao potpredsjednik Vlade Srbije i ministar unutrasnjih poslova Srbije. Dana 24. marta 1998. Skupstina Srbije izabrala je novu Vladu a Vlajko Stojiljkovic je imenovan za ministra inostranih poslova Srbije. On je i clan Glavnog odbora SPS. U svim periodima relevantnim za ovu optuznicu Vlajko Stojiljkovic je obavljao funkciju ministra unutrasnjih poslova.
OVLASCENJA PRETPOSTAVLJENOG
55. Slobodan Milosevic je izabran za predsjednika SRJ 15. jula 1997, stupio je na duznost 23. jula 1997, a vrsi tu funkciju i na dan izdavanja ove optuznice.
56. Kao predsjednik SRJ, Slobodan Milosevic je po polozaju i predsjednik Vrhovnog savjeta odbrane SRJ. Vrhovni savjet odbrane cine predsjednik SRJ i predsjednici republika clanica Srbije i Crne Gore. Vrhovni savjet odbrane odlucuje o nacionalnom planu odbrane i donosi odluke koje se ticu Vojske Jugoslavije. Kao predsjednik SRJ, Slobodan Milosevic je ovlascen da "naredi primjenu Plana narodne odbrane" i komanduje VJ u ratu i miru u skladu sa odlukama koje donosi Vrhovni savjet odbrane. Slobodan Milosevic kao vrhovni komandant VJ, obavlja ove duznosti kroz "komande, naredjenja i odluke".
57. Prema Zakonu o oruzanim snagama Jugoslavije, kao vrhovni komandant VJ, Slobodan Milosevic takodje obavlja komandna ovlascenja nad jedinicama republickih i federalne policije podredjenim VJ tokom stanja neposredne ratne opasnosti ili ratnog stanja. Neposredno ratno stanje proglaseno je 23. marta 1999. a ratno stanje 24. marta 1999.
58. Pored ovih de jure ovlascenja, Slobodan Milosevic u znacajnoj mjeri de facto kontrolise brojne institucije kljucne za, ili umijesane u izvrsavanje djela navedenih u ovoj optuznici. Slobodan Milosevic takodje de facto kontrolise federalne institucije koje su nominalno u nadleznosti Skupstine ili Vlade SRJ. Slobodan Milosevic takodje de facto kontrolise funkcije i institucije koje su nominalno u nadleznosti Srbije i njenih autonomnih pokrajina, ukljucujuci i policijske snage Srbije. Slobodan Milosevic, dalje, de facto kontrolise brojne aspekte politickog i ekonomskog zivota SRJ, a narocito medije. Od 1986. do pocetka 90-tih, Slobodan Milosevic je postepeno stekao de facto kontrolu nad ovim federalnim, republickim, pokrajinskim i drugim institucijama. On ovu de facto kontrolu ima i do danasnjeg dana.
59. De facto kontrola Slobodana Milosevica nad srbijanskim, SFRJ, SRJ i drugim drzavnim organima proistekla je, dijelom, iz njegovog rukovodjenja dvijema glavnim politickim partijama koje su vladale u Srbiji od 1986. i u SRJ od 1992. Od 1976 - 1990. bio je predsjednik Predsjednistva Centralnog komiteta Saveza komunista Srbije, tadasnje vladajuce partije u Srbiji. Godine 1990. izabran je za predsjednika Socijalisticke partije Srbije, partije nasljednice Saveza komunista Srbije i Socijalistickog saveza radnog naroda Srbije. Od tada, SPS je bila glavna vladajuca partija u Srbiji i SRJ. Tokom perioda u kojem je obavljao funkciju predsjednika Srbije, od 1990. do 1997, i predsjednika SRJ, od 1997. do danas, Slobodan Milosevic je takodje bio lider SPS-a.
60. Sa pocetkom ne kasnije od oktobra 1988. Slobodan Milosevic ima de facto kontrolu nad institucijama vlasti Srbije, ukljucujuci i njene policijske snage. Sa pocetkom ne kasnije od oktobra 1988, on je imao de facto kontrolu nad dvije autonomne pokrajine Srbije - Kosovom i Vojvodinom - i njihovim predstavljanjem u federalnim organima SFRJ i SRJ. Sa pocetkom ne kasnije od oktobra 1988. do sredine 1998, Slobodan Milosevic je takodje vrsio de facto kontrolu nad institucijama vlasti Crne Gore, ukljucujuci njeno predstavljanje u svim saveznim organima SFRJ i SRJ.
61. U znacajnim medjunarodnim pregovorima, sastancima i konferencijama od 1989. Slobodan Milosevic je bio glavni ucesnik sa kojim je medjunarodna zajednica pregovarala. On je pregovarao o medjunarodnim sporazumima koji su nakon toga primijenjeni u Srbiji, SFRJ i SRJ, i na drugim djelovima teritorije bivse SFRJ. Medju konferencijama i medjunarodnim pregovorima na kojim je Slobodan Milosevic bio glavni predstavnik SRFJ i SRJ su: Haska konferencija 1991; Pariski pregovori 1993; Medjunarodna konferencija o bivsoj Jugoslaviji u januaru 1993; Pregovori o Vens-Ovenovom mirovnom planu od januara do maja 1993; Zenevski mirovni pregovori u ljeto 1993; Sastanak Kontakt grupe u junu 1994; Pregovori o prekidu vatre u Bosni i Hercegovini 9-14. septembra 1995; Pregovori o okoncanju NATO bombardovanja Bosne i Hercegovine, 14-20. septembra 1995; i Dejtonski mirovni pregovori u novembru 1995.
62. Kao predsjednik SRJ, vrhovni komandant VJ i predsjednik Vrhovnog savjeta odbrane i u skladu sa svojim de facto ovlascenjima, Slobodan Milosevic je odgovoran za aktivnosti svojih podredjenih unutar VJ i svih policijskih snaga, i federalnih i republickih, koje su izvrsile zlocine navedene u ovoj optuznici od januara 1999. u pokrajini Kosovo.
63. Milan Milutinovic je izabran za predsjednika Srbije 21. decembra 1997. i vrsi funkciju predsjednika i na dan podizanja ove optuznice. Kao predsjednik Srbije Milan Milutinovic je sef drzave. On predstavlja Srbiju i ostvaruje njene odnose sa stranim drzavama i medjunarodnim organizacijama. On organizuje pripreme za odbranu Srbije.
64. Kao predsjednik Srbije Milan Milutinovic je clan Vrhovnog savjeta odbrane SRJ i ucestvuje u donosenju odluka koje se ticu upotrebe VJ.
65. Kao predsjednik Srbije, Milan Milutinovic zajedno sa Skupstinom ima ovlascenja da zahtijeva izvjestaje i od Vlade Srbije, koji se ticu pitanja u njenoj nadleznosti, i od Ministarstva unutrasnjih poslova, u vezi sa njegovim aktivnostima i bezbjednosnom situaciji u Srbiji. Kao predsjednik Srbije, Milan Milutinovic ima ovlascenja da raspusti Skupstinu, a sa njom i Vladu, "shodno prijedlogu Vlade na opravdanim osnovama", iako ovo ovlascenje ima samo u mirnodopskom stanju.
66. Tokom proglasenog ratnog stanja ili stanja neposredne ratne opasnosti, Milan Milutinovic, kao predsjednik Srbije, moze donositi mjere koje su obicno u nadleznosti Skupstine, ukljucujuci i donosenje zakona; ove mjere mogu obuhvatiti reorganizaciju Vlade i njenih ministarstava, kao i organicenje odredjenih prava i sloboda.
67. Pored svojih de jure ovlascenja, Milan Milutinovic ima znacajan de facto uticaj ili kontrolu nad brojnim institucijama kljucnim za, ili umijesanim u izvrsenje zlocina, navedenih u ovoj optuznici. Milan Milutinovic ima de facto uticaj ili kontrolu nad funkcijama i institucijama koje su nominalno u nadleznosti Vlade i Skupstine Srbije i njenim autonomnim provincijama, ukljucujuci, ali se ne ogranicavajuci samo na policijske snage Srbije.
68. U znacajnim medjunarodnim pregovorima, sastancima i konferencijama od 1995, Milan Milutinovic je bio glavni ucesnik sa kojim je medjunarodna zajednica pregovarala. Medju konferencijama i medjunarodnim pregovorima na kojima je Milan Milutinovic bio glavni predstavnik SRJ su: preliminarni pregovori o prekidu vatre u Bosni i Hercegovini 15-21. avgusta 1995; zenevski sastanci u vezi sa bosanskim prekidom vatre 7. septembra 1995; dalji pregovori o prekidu vatre u Bosni i Hercegovini 9-14. septembra 1995; pregovori o okoncavanju NATO bombardovanja Bosne i Hercegovine 4-20. septembra 1995; sastanak balkanskih ministara inostranih poslova u Njujorku 26. septembra 1995; i dejtonski mirovni pregovori u novembru 1995. godine. Milan Milutinovic je takodje bio prisutan na pregovorima u Rambujeu u februaru 1999.
69. Kao predsjednik Srbije, clan Vrhovnog savjeta odbrane i u skladu sa njegovim de facto ovlascenjima, Milan Milutinovic je odgovoran za djela svih njemu podredjenih lica unutar VJ ili unutar svih policijskih snaga koje su izvrsile zlocine navedene u ovoj optuznici od januara 1999. unutar pokrajine Kosovo.
70. General-pukovnik Dragoljub Ojdanic imenovan je za nacelnika Generalstaba VJ 26. novembra 1998. On obavlja tu funkciju i na dan podizanja ove optuznice. Kao nacelnika Generalstaba VJ, general-pukovnik Dragoljub Ojdanic komanduje, naredjuje, daje instrukcije, regulise i na drugi nacin usmjerava VJ, u skladu sa aktima koje donese predsjednik SRJ i sa zahtjevima komandovanja VJ.
71. Kao nacelnik Generalstaba VJ, general-pukovnik Dragoljub Ojdanic utvrdjuje organizaciju, plan razvoja i formacije komandi, jedinica i institucija VJ u skladu sa prirodom i potrebama VJ i u skladu sa aktima koje donese predsjednik SRJ.
72. Prema svojoj funkciji vlasti, general-pukovnik Dragoljub Ojdanic takodje utvrdjuje plan regrutovanja i popunjavanja VJ i rasporeda regruta unutar nje; donosi pravila koja se ticu obuke VJ; utvrdjuje plan obrazovanja i usavrsavanja profesionalnih i rezervnih vojnih starjesina; obavlja i druge zakonom propisane zadatke.
73. Kao nacelnik General-staba VJ, general-pukovnik Dragoljub Ojdanic - ili drugi oficiri koje on ovlasti - rasporedjuje vise oficire, nize oficire i vojnike, i unapredjuje nize oficire, rezervne oficire i oficire do cina pukovnika. Pored toga, general-pukovnik Dragoljub Ojdanic imenuje predsjednika, sudije, tuzioce i njihove zamjenike i sekretare, na funkcije u vojnim disciplinskim sudovima.
74. General-pukovnik Dragoljub Ojdanic sprovodi pripreme za regrutovanje gradjana i mobilizaciju VJ; saradjuje sa ministarstvima unutrasnjih poslova SRJ i Srbije i Ministarstvom odbrane SRJ u mobilisanju organa i jedinica ministarstava unutrasnjih poslova; prati i predlaze mjere za rjesavanje problema koji se pojave tokom, i informise Vladu SRJ i Vrhovni savjet odbrane o sprovodjenju gore pomenute mobilizacije.
75. Kao nacelnik Generalstaba VJ general-pukovnik Dragoljub Ojdanic odgovoran je za aktivnosti njemu podredjenih lica u VJ i za aktivnosti svih federalnih i republickih policijskih snaga, koje su podredjene VJ, koje su izvrsile zlocine od januara 1999. unutar pokrajine Kosovo.
76. Vlajko Stoiljkovic je imenovan za ministra unutrasnjih poslova Srbije 24. marta 1998. Kao celnik ministarstva Vlade Srbije, Vlajko Stoiljkovic je odgovoran za primjenu zakona, pravilnika i opstih akata koje donosi Skupstina, Vlada ili predsjednik Srbije.
77. Kao ministar unutrasnjih poslova Srbije, Vlajko Stojiljkovic usmjerava rad Ministarstva unutrasnjih poslova i zaposlenih u njemu. On utvrdjuje strukturu, mandat i obim operacija organizacionih jednica unutar Ministrstva unutrasnjih poslova. Ovlascen je da pozove pripadnike rezervnog sastava Ministarstva unutrasnjih poslova da obavljaju duznosti u mirnodobskom stanju, i da sprijeci aktivnosti koje ugrozavaju bezbjednost Srbije. Naredjenja koja on i pretpostavljeni oficiri Ministarstva unutrasnjih poslova izdaju zaposlenim u Ministrstvu unutrasnjih poslova su obavezujuca, osim u slucaju da predstavljaju krivicno djelo.
78. Kao ministar Unutrasnjih poslova Srbije, Vlajko Stojiljkovic ima ovlascenja da preispita odluke i dejstva sluzbenika Ministarstva. On razmatra zalbe protiv odluka koje u prvom stepenu donese rukovodilac organizacione jedinice Ministarstva unutrasnjih poslova. Stavise, ovlascen je da odlucuje po zalbama koje podnesu osobe, pritvorene od strane policije.
79. Na dan 8. aprila 1999. ovlascenja Vlajka Stojiljkovica, kao ministra unutrasnjih poslova Srbije, prosirena su tokom ratnog stanja i ukljucuju premjestanje zaposlenih u Ministarstvu na druge duznosti unutar Ministarstva dok traje potreba za tim.
80. Kao ministar unutrasnjih poslova, Vlajko Stojiljkovic je odgovoran za obezbjedjivanje odrzavanja javnog reda i mira u Srbiji. Kao ministar unutrasnjih poslova, on je odgovoran za postupanje njemu podredjenih lica unutar policijskih snaga Ministarstva unutrasnjih poslova Srbije, koje su pocinile zlocine od januara 1999. u pokrajini Kosovo.
OPSTI NAVODI OPTUZNICE
81. U svim periodima relevantnim za ovu optuznicu, stanje oruzanog sukoba postojalo je na Kosovu, SRJ.
82. Sva cinjenja i necinjenja okarakterisana kao zlocini protiv covjecnosti dio su rasprostranjenog ili sistematskog napada usmjerenog protiv civilne populacije kosovskih Albanaca na Kosovu, SRJ.
83. Svaki od optuzenih je individualno odgovoran za zlocine navedene protiv njega u ovoj optuznici, u skladu sa clanom 7 (1) Statuta Tribunala. Individualna krivicna odgovornost obuhvata izvrsavanje, planiranje, podsticanje, naredjivanje ili pomaganje i podrsku u planiranju, pripremi i izvrsavanju bilo kojeg od zlocina navedenih u clanovima 2. do 5. Statuta Tribunala.
84. U mjeri u kojoj ima vlast ili kontrolu nad VJ i policijskim jedinicama, drugim jedinicama ili licima podredjenim komandi VJ na Kosovu, Slobodan Milosevic kao predsjednik SRJ, vrhovni komandant VJ i predsjednik Vrhovnog savjeta odbrane, na isti nacin, ili alternativno krivicno je odgovoran za djela njemu podredjenih, ukljucujuci clanove VJ i gore pomenutih zaposlenih u Ministarstvu unutrasnjih poslova SRJ i Srbije, u skladu sa clanom 7 (3) Statuta Tribunala.
85. U mjeri u kojoj ima vlast ili kontrolu nad policijskim jedinicama u Ministarstvu unutrasnjih poslova, VJ, ili policijskim jednicama, drugim jednicama ili licima podredjenim komandi VJ na Kosovu, Milan Milutinovic, kao predsjednik Srbije i clan Vrhovnog savjeta odbrane, na isti nacin ili alternativno, krivicno je odgovoran za djela njemu podredjenih, ukljucujuci gore pomenute zaposlene u Ministarstvu unutrasnjih poslova Srbije, u skladu sa clanom 7. (3) Statuta Tribunala.
86. U mjeri u kojoj ima vlast ili kontrolu nad VJ, ili policijskim jedinicama, drugim jedinicama ili licima podredjenim komandi VJ na Kosovu, general-pukovnik Dragoljub Ojdanic, kao nacelnik Generalstaba VJ, je na isti nacin ili alternativno, krivicno je odgovoran za djela njemu podredjenih, ukljucujuci pripadnike VJ i gore pomenute pripadnike Ministarstava unutrasnjih poslova Srbije i SRJ, u skladu sa clanom 7(3) Statuta Tribunala.
87. U mjeri u kojoj ima vlast ili kontrolu nad zaposlenima u Ministarstvu unutrasnjih poslova, ukljucujuci sve druge redovne ili mobilisane policijske jedinice, Vlajko Stojiljkovic, kao ministar unutrasnjih poslova Srbije, na isti nacin ili alternativno krivicno je odgovoran za djela njemu podredjenih, ukljucujuci zaposlene u Ministarstvu unutrasnjih poslova Srbije, u skladu sa clanom 7 (3) Statuta Tribunala.
88. Pretpostavljeni je odgovoran za djela njemu podredjenog ili podredjenih ako je znao, ili imao osnova da zna, da se njemu podredjeni sprema ili spremaju da izvrsi(e) takva djela ili su ta djela vec izvrsena, a pretpostavljeni je propustio da preduzme potrebne i razumne mjere da sprijeci takve akte, ili da kazni njihove izvrsioce.
89. Opsti navodi optuznice sadrzani u paragrafima 81 do 88 su ponovo konstatovani i inkorporirani u svakoj od dolje navedenih optuzbi.
OPTUZBE
Tacke 1 - 4 Zlocin protiv covjecnosti, Krsenja zakona ili obicaja rata.
90. Sa pocetkom u januaru 1999. i nastavljajuci do dana podizanja ove optuznice, Slobodan Milosevic, Milan Milutinovic, Nikola Sainovic, Dragoljub Ojdanic i Vlajko Stojiljkovic planirali su, podsticali, naredjivali, izvrsili ili na drugi nacin pruzali pomoc i podrsku u kampanji terora i nasilja, usmjerenoj protiv civila kosovskih Albanaca koji zive na Kosovu, u SRJ.
91. Kampanja terora i nasilja usmjerena protiv populacije kosovskih Albanaca izvrsena je od strane snaga SRJ i Srbije, koje su djelovale uz usmjeravanje, ohrabrivanje, ili podrsku Slobodana Milosevica, Milana Milutinovica, Nikole Sainovica, Dragoljuba Ojdanica i Vlajka Stojiljkovica. Operacije cija su meta bili kosovski Albanci preduzete su sa ciljem uklanjanja znacajnog dijela populacije kosovskih Albanaca sa Kosova u pokusaju da se obezbjedi nastavak kontrole Srbije nad provincijom. Da bi postigli ovaj cilj, snage SRJ i Srbije, djelujuci sinhronizovano, angazovane su u dobro planiranim i koordiniranim operacijama kao sto je dolje opisano u paragrafima 92 - 98.
92. Snage SRJ i Srbije, na sistematski nacin, nasilno su protjerale i raselile stotine hiljada kosovskih Albanaca iz njihovih domova sirom citave pokrajine Kosovo. U cilju podspjesivanja ovih protjerivanja i raseljavanja, snage SRJ i Srbije su namjerno stvorile atmosferu straha i represije upotrebom sile, prijetnje silom ili akata nasilja.
93. Sirom Kosova, snage SRJ i Srbije su plijenile i pljackale licnu i komercijalnu imovinu koja pripada kosovskim Albancima, primoranim da napuste svoje domove. Policajci, vojnici i vojne starjesine koristili su u velikom obimu pretresanje, prijetnje silom i akte nasilja da bi od kosovskih Albanca opljackali novac i vrijednosti, a na sistematski nacin, vlasti na pogranicnim postajama SRJ otudjile su licna vozila i drugu imovinu kosovskih Albanaca koji su deportovani iz provincije.
94. Sirom Kosova, snage SRJ i Srbije angazovale su se u sistematskoj kompanji unistenja imovine u vlasnistvu civila kosovskih Albanaca. Ovo je ostvareno kroz rasprostranjeno granatiranje gradova i sela; spaljivanje kuca, farmi i preduzeca; i unistenja licne imovine. Kao rezultat ovih sinhronizovanih aktivnosti, sela, gradovi i citavi regioni ucinjeni su nepodobnim za stanovanje kosovskih Albanaca.
95. Sirom Kosova, snage SRJ i Srbije su progonile, ponizavale, i degradirale civile kosovske Albance putem fizickog i verbalnog maltretiranja. Policajci, vojnici ili vojne starjesine su konstantno podvrgavali kosovske Albance uvredama, rasnim uvredama, degradirajucim aktima, premlacivanju i drugim formama fizickog maltretiranja na osnovu njihove rasne, vjerske i politicke pripadnosti.
96. Sirom Kosova, snage SRJ i Srbije sistematski su oduzimale i unistavale licne identifikacione dokumente i vozacke dozvole koje pripadaju civilima kosovskim Albancima. Dok su kosovski Albanci protjerivani iz svojih domova i usmjeravani u pravcu granica Kosova, bili su podvrgnuti zahtjevima da predaju identifikacione dokumente na odabranim tackama na putu do granicnih prelaza i na granicnim prelazima sa Albanijom i Makedonijom. Ove aktivnosti su preduzete u cilju brisanja svakog pisanog traga prisustva deportovanih kosovskih Albanaca na Kosovu, i u cilju da im se uskrati pravo na povratak svojim kucama.
97. Sa pocetkom na dan ili oko 1. januara 1999. i nastavljajuci do dana podizanja ove optuznice, snage SRJ i Srbije, djelujuci prema smjernicama, uz ohrabrenje ili podrsku Slobodana Milosevica, Milana Milutinovica, Nikole Sainovica, Dragoljuba Ojdanica i Vlajka Stojiljkovica izvrsile su aktivnosti navedene u paragrafima 92. do 96. sto je rezultiralo nasilnom deportacijom oko 740 hiljada civila kosovskih Albanaca. Ove aktivnosti preduzete su u svim djelovima Kosova, a ova sredstva i metodi korisceni su sirom provincije, ukljucujuci sljedece opstine:
a) Djakovica/Gjakovë: Na dan ili oko 2. aprila 1999, snage SRJ i Srbije otpocele su prisiljavati stanovnike grada Djakovice/Gjakovë da odu. Snage SRJ i Srbije rasporedile su se po gradu i krenule od kuce do kuce naredjujuci kosovskim Albancima da napuste svoje domove. U nekim slucajevima, ljudi su ubijani, a vecini lica prijeceno je smrcu. Mnoge od kuca i prodavnica u svojini kosovskih Albanaca zapaljene su, dok su one koje pripadaju Srbima zasticene. Tokom perioda od 2. do 4. aprila 1999. godine, hiljade kosovskih Albanaca koji su zivjeli u Djakovici/Gjakovë i susjednim selima pridruzilo se velikom konvoju, bilo pjesice ili u automobilima, kamionima i traktorima, i krenulo ka granici sa Albanijom. Snage SRJ i Srbije usmjeravale su ih duz prethodno utvrdjenih marsruta, a na policijskim punktovima duz puta vecini kosovskih Albanaca oduzeta su licna dokumenta i registarske tablice. U nekim slucajevima, kamioni jugoslovenske armije korisceni su za transport lica na granicu sa Albanijom.
b) Gnjilane/Gjilan: Snage SRJ i Srbije usle su u grad Prilepnica/Përlepnicë na dan ili oko 6. aprila 1999, i naredile stanovnicima da odu, rekavsi da ce sljedeceg dana grad biti miniran. Stanovnici grada su otisli ili pokusali da odu do sljedeceg sela, ali su vraceni od strane policije. Na dan 13. aprila 1999. stanovnici Prilepnice/Përlepnicë ponovo su obavijesteni da grad mora biti evakuisan narednih dana. Sljedeceg jutra, stanovnici, kosovski Albanci napustili su grad u konvoju od oko 500 vozila i krenuli u pravcu makedonske granice. Ubrzo nakon sto su stanovnici otisli, kuce u Prilepnici/Përlepnicë su zapaljene. Kosovski Albanci u drugim selima opstine Gnjilane/Gjilan takodje su primorani da napuste svoje kuce, i bili prisiljeni da se pridruze drugom konvoju za makedonsku granicu. Tokom putovanja, jedan broj muskaraca izdvojen je iz konvoja i ubijen pored puta. Kada su kosovski Albanci stigli na granicu, njihova licna dokumenta su konfiskovana.
c) Kosovska Mitrovica/ Mitrovicë: Krajem marta 1999. snage SRJ i Srbije pocele su se sistematski kretati kroz grad Kosovska Mitrovica/Mitrovicë. Usli su u domove kosovskih Albanaca i naredili stanovnicima da odmah napuste svoje kuce i idu na autobusku stanicu. Neke kuce su zapaljene sto je primoralo stanovnike da pobjegnu u drugi dio grada. Tokom perioda od dvije nedjelje, snage SRJ i Srbije nastavile su da protjeruju kosovske Albance, stanovnike ovog grada. Tokom ovog perioda, imovina koja pripada kosovskim Albancima unistavana je, a kosovskim Albancima je pljackan novac, vozila i druge vrijednosti. Slican obrazac je ponovljen u drugim selima u opstini Kosovska Mitrovica/Mitrovicë, gdje su kosovski Albanci prisiljavani da napuste svoje kuce, nakon cega je uslijedilo unistenje njihovih sela od strane snaga SRJ i Srbije. Kosovski Albanci, stanovnici ove opstine, primorani su da se pridruze konvojima koji su isli na albansku granicu. Na putu do granice, srpski vojnici, policajci i vojne starjesine pljackali su njihove stvari od vrijednosti i oduzimali njihova licna dokumenata.
d) Orahovac/Rahovec: Ujutro 25. marta 1999. snage SRJ i Srbije opkolile su sela Celine tenkovima i oklopnim vozilima. Nakon granatiranja sela, trupe su usle u selo i sistematski zaplijenile i opljackale sve sto je bilo vrijedno u kucama. Vecina seljana kosovskih Albanca pobjeglo je u obliznju sumu prije nego sto su vojska i policija stigli. Na dan 28. marta, jedan broj pripadnika policije Srbije prisilio je hiljade ljudi koji su se krili u sumi da odatle izadju. Nakon sprovodjenja civila u obliznje selo, muskarci su odvojeni od zena i premlaceni, opljackani i oduzeta su im sva licna dokumenta. Muskarci su potom sprovedeni u Prizren i nakon toga prisiljeni da idu u pravcu albanske granice. Na dan 25. marta 1999. velika grupa kosovskih Albanaca otisla je u planinu blizu sela Nagafc, takodje u opstini Orahovac/Rahovec, trazeci sigurnost od napada na obliznja sela. Snage SRJ i Srbije opkolile su ih i sljedeceg dana naredile osam hiljada ljudi koji su potrazili skloniste u planini da odu odatle. Kosovski Albanci prisiljeni su da odu u obliznju skolu, a potom su prisilno razmjesteni u obliznja sela. Nakon tri ili cetiri dana, snage SRJ i Srbije usle su u sela, krenuli od kuce do kuce i naredile ljudima da izadju. Nakon toga prisiljeni su da se vrate u kuce i receno im je da ih ne napustaju. Oni koji nijesu mogli stati unutar kuca prisiljeni su da borave u kolima ili traktorima parkiranim u blizini. Dana 2. aprila 1999. snage SRJ i Srbije pocele su da granatiraju sela, ubijajuci jedan broj ljudi koji je spavao u traktorima i automobilima. Oni koji su prezivjeli krenuli su u pravcu albanske granice. Dok su prolazili kroz sela, koja su bila unistena, srpski vojnici su ih vrijedjali. Kada su seljani stigli na granicu oduzeta su im sva licna dokumenta.
e) Pec/Pejë: Na dan 27. i 28. mart 1999. u gradu Pec/Pejë, snage SRJ i Srbije posle su od kuce do kuce, prisiljavajuci kosovske Albance da odu. Neke kuce su zapaljene, a na jedan broj ljudi je pucano. Vojnici i policajci su bili rasporedjeni duz svake ulice usmjeravajuci kosovske Albance prema centru grada. Kada su ljudi stigli u centar grada, oni bez kola i vozila prisiljeni su da se ukrcaju u autobuse i kamione i odvezeni su u grad Prizren. Van Prizrena, kosovski Albanci su prisiljeni da izadju iz autobusa i hodaju oko 40 kilometara do albanske granice, gdje im je naredjeno da predaju svoja licna dokumenta srpskim policajcima.
f) Pristina/ Prishtinë: Na dan ili oko 1. aprila 1999. srpski policajci otisli su u domove kosovskih Albanaca u gradu Pristina/Prishtinë i prisilili stanovnike da napuste kuce za nekoliko minuta. Tokom ovog prisilniog istjerivanja, jedan broj ljudi je ubijen. Mnogi od istjeranih iz svojih domova otisli su pravo na zeljeznicku stanicu, dok su ostali potrazili skloniste u obliznjim kvartovima. Stotine etnickih Albanaca, usmjeravani od strane srpske policije na svim raskrsnicama, okupili su se na zeljeznickog stanici i onda ukrcani u pretrpane vozove ili autobuse nakon dugog cekanja, prilikom kojeg im nije obezbijedjena hrana niti voda. Oni u vozovima stigli su do Djeneral Jankovica, sela blizu makedonske granice. Tokom putovanja vozom mnogim ljudima su oduzeta licna dokumenta. Nakon silaska sa vozova, kosovskim Albancima je naredjeno od strane srpske policije da hodaju duz pruge u Makedoniju, jer je okolno zemljiste bilo minirano. Oni koji su pokusali da se sakriju u Pristini/Prishtinë istjerani su nekoliko dana kasnije na slican nacin. Tokom istog perioda snage SRJ i Srbije usle su u sela opstine Pristina/Prishtinë gdje su pretukli i ubili mnoge kosovske Albance, opljackali im novac, zaplijenili njihovu imovinu i spalili njihove kuce. Mnogi od seljana odvedeni su kamionima u Glogovac u opstini Lipljani/Lipjan. Odatle prebaceni su vozom do Djeneral Jankovica i hodali do makedonske granice. Drugima, nakon dolaska u grad Urosevac/Ferizaj, naredjeno je od strane srpske policije da vozom idu do Djenerala Jankovica, odakle su hodali preko granice u Makedoniju.
g) Prizren: Na dan 25. marta 1999. selo Pirana je opkoljeno snagama SRJ i Srbije, tenkovima i raznim vojnim vozilima. Selo je granatirano i jedan broj stanovnika je ubijen. Nakon toga policija je usla u selo i spalila kucu kosovskih Albanaca. Nakon napada, ostatak seljana je napustio Piranu i otisao u okolna sela. Neki od kosovskih Albanaca koji su bjezali u pravcu Srbice, ubijeni su ili ranjeni snajperima. Srpske snage potom su pokrenule ofanzivu u oblasti Srbice i granatirale sela Reti e Utlet, Reti i Randobrava. Seljani kosovski Albanci istjerani su iz svojih domova i poslani na albansku granicu. Od 28. marta 1999, u samom gradu Prizrenu, srpski policajci su krenuli od kuce do kuce, naredjujuci stanovnicima kosovskim Albancima da odu. Oni su prisiljeni da se pridruze konvoju vozila i osoba koje su pjesice isle u pravcu albanske granice. Na granici, oduzeta su im sva licna dokumenta od strane srpskih policajaca.
h) Srbica/Skenderaj: Na dan ili oko 25. marta 1999. sela Vojnik, Lecina, Klladernica, Turiqevc Broe i Izbica unistena su granatiranjem i spaljivanjem. Grupa od oko 4.500 kosovskih Albanaca iz ovih sela okupila se pored sela Izbica gdje su pripadnici snaga SRJ i Srbije od grupe zahtjevali novac i odvojili muskarce od zene i djece. Veliki broj muskaraca potom je ubijen. Prezivjele zene i djeca potom su u grupi usmjerene u pravcu Vojnika, a potom dalje do albanske granice.
i) Suva Reka/ Suharekë: Ujutro 25. marta 1999. snage SRJ i Srbije opkolile su grad Suva Reka/Suharekë. Tokom narednih dana, policajci su krenuli od kuce do kuce, prijeteci stanovnicima kosovskim Albancima, i uklanjajuci mnoge od ljudi iz njihovih kuca pred uperenim puskama. Zene, djeca i starije osobe otjerani su od strane policije, a potom je jedan broj muskaraca ubijen od strane snaga SRJ i Srbije. Kosovski Albanci su prisiljeni da bjeze u kamionima, traktorima i prikolicama u pravcu granice sa Albanijom. Dok su prelazili granicu, sva dokumenta i novac su im oduzeti. Na dan 31. marta 1999, oko 80.000 kosovskih Albanaca raseljenih iz sela opstine Suva Reka/ Suharekë okupilo se blizu Bellanice. Sljedeceg dana, snage SRJ i Srbije granatirale su Bellanice, primoravajuci raseljene osobe da bjeze u pravcu albanske granice. Prije prelaska granice, sva njihova licna dokumenta su oduzeta.
j) Urosevac/Ferizaj: Tokom perioda izmedju 4. i 14. aprila 1999. snage SRJ i Srbije granatirale su sela Softaj, Rahovica, Zltara, Pojatista, Komoglava i Sojevo, pri cemu je ubijen jedan broj stanovnika. Nakon granatiranja, policijska i vojna vozila usla su u sela i stanovnicima je naredjeno da odu. Nakon sto su seljani napustili svoje kuce, vojnici i policajci su kuce spalili. Raseljeni seljani pridruzili su se konvoju ka makedonskoj granici. Na granici sva njihova dokumenta su oduzeta.
98. Sa pocetkom na dan ili oko 1. januara 1999. i nastavljajuci do dana podizanja ove optuznice, snage SRJ i Srbije koje su djelovale prema smjernicama, uz ohrabrenje, ili podrsku Slobodana Milosevica, Milana Milutinovica, Nikole Sainovica, Dragoljuba Ojdanica i Vlajka Stojiljkovica ubile su stotine civila kosovskih Albanaca. Ova ubistva dogodila su se na rasiren ili sistematski nacin sirom pokrajine Kosovo i rezultirala su smrcu brojnih muskaraca, zena i djece. Medju slucajevima masovnih ubistava su i sljedeca:
a) Na dan ili oko 15. januara 1999, u ranim jutarnjim casovima, selo Racak (opstina Stimlje/Shtime) napadnuto je od strane snaga SRJ i Srbije. Nakon granatiranja od strane jedinica VJ, srpska policija je usla u selo kasnije tog jutra i zapocela pretres od kuce do kuce. Na seljane, koji su pokusali da bjeze od srpske policije, pucano je sirom sela. Grupa od oko 25 muskaraca pokusala je da se sakrije u jednoj zgradi, ali su otkriveni od strane sprske policije. Pretuceni su i potom prebaceni na obliznje brdo, gdje su policajci na njih pucali i ubili ih. Ukupno, snage SRJ i Srbije ubile su oko 45 kosovskih Albanaca u Racku i okolini. (One ubijene osobe koje su poznate po imenu nabrojene su na SPISKU A, koji je prilozena kao dodatak ovoj optuznici).
b) Na dan ili oko 25. marta 1999. snage SRJ i Srbije napale su selo Bela Crkva (opstina Orahovac/Rahovec). Mnogi stanovnici Bele Crkve pobjegli su u korito potoka izvan sela i potrazili skloniste pod zeljeznickim mostom. Dok se jos seljana priblizavalo mostu, srpska policijska patrola otvorila je vatru na njih i ubila 12 lica, ukljucujuci 10 zena i djece. Policija je potom naredila preostalim seljanima da izadju iz korita potoka, a u isto vrijeme muskarci su razdvojeni od zena i male djece. Policija je naredila muskarcima da skinu odjecu i onda im sistematski opljackala sve stvari od vrijednosti. Zenama i djeci je potom naredjeno da odu. Seoski ljekar je pokusao da razgovara sa komandirom policije, ali je na njega pucano i ubijen je, kao i njegov necak. Ostalim muskarcima je potom naredjeno da se vrate u korito potoka. Nakon sto su oni poslusali, policija je otvorila vatru na muskarce ubijajuci oko 65 kosovskih Albanaca. (One ubijene osobe koje su poznate po imenu nabrojene su na SPISKU B, koji je prilozen kao dodatak ovoj optuznici.)
c) Na dan ili oko 25. marta 1999. sela Velika Krusa i Mala Krusa/Krushe e Mahde i Krushe e Vogel (opstina Orahovac/Rahovec) napadnuta su od strane snaga SRJ i Srbije. Stanovnici sela sklonili su se u sumovitom podrucju iznad Velike Kruse/Krushe e Mahde, odakle su mogli da posmatraju kako policija sistematski pljacka a onda pali kuce seljana. Na dan ili oko 26. marta 1999, srpska policija je ustanovila da se seljani nalaze u sumi. Policija je naredila zenama i maloj djeci da napuste podrucje i idu u Albaniju. Policija je onda pretresla muskarce i djecake i oduzela njihova licna dokumenta, nakon cega su prisiljeni da hodaju do nenaseljene kuce izmedju sume i Male Kruse/Krushe e Vogel. Nakon sto su se muskarci i djecaci okupili unutar kuce, srpska policija otvorila je vatru na ovu grupu. Nakon nekoliko minuta pucnjave, policija je nagomilala sijeno na muskarce i djecake i zapalila ga u namjeri da spali tijela. Kao rezultat pucnjave i vatre, oko 105 kosovskih Albanaca muskaraca i djecaka, ubijeno je od strane srpske policije. (One ubijene osobe koje su poznate po imenu nabrojene su na SPISKU C, koji je prilozen kao dodatak ovoj optuznici).
d) Na ili oko veceri 26. marta 1999. u gradu Djakovica/Gjakovë, naoruzani Srbi dosli su u kucu u Ulici Ymer Grezda. Zene i djeca koji su se nalazili u kuci odvojeni su od muskaraca i naredjeno im je da idu na gornji sprat. Naoruzani Srbi onda su pucali na njih i ubili sest muskaraca kosovskih Albanaca koji su bili u kuci. (One ubijene osobe koje su poznate po imenu nabrojene su na SPISKU D, koji je prilozen kao dodatak ovoj optuznici).
e) Na dan ili oko 27. marta 1999, u jutarnjim casovima, snage SRJ i Srbije napale su sela Crkolez/Padalishte (opstina Istok/Istog). Dok su snage ulazile u selo, pucale su na kuce i na seljane koji su pokusavali da bjeze. Osam clanova porodice Beke Imeraj primorano je da napusti svoj dom i ubijeni su ispred svoje kuce. Drugi stanovnici Crkoleza/Padalishte ubijeni su u svojim domovima ili u koritu potoka blizu sela. Ukupno, snage SRJ i Srbije ubili su oko 20 kosovskih Albanaca iz Crkoleza/Padalishte. (One ubijene osobe koje su poznate po imenu nabrojene su na SPISKU E, koji je prilozen kao dodatak ovoj optuznici).
f) Na dan ili oko 27. marta 1999. snage SRJ i Republike Srbije napale su selo Izbica (opstina Srbica/Skenderaj). Nekoliko hiljada stanovnika sela sklonilo se u polju izvan sela. Na dan ili oko 28. marta 1999, snage SRJ i Srbije opkolile su seljane, a potom im prisle zahtijevajuci novac. Nakon sto su vojnici i policajci oteli stvari od vrijednosti, muskarci su odvojeni od zena i male djece. Muskarci su potom razdvojeni u dvije grupe, od kojih je jedna poslata na obliznje brdo, a druga u obliznje korito potoka. Na obje grupe muskaraca potom je pucano od strana snag SRJ i Srbije, i oko 130 muskaraca kosovskih Albanaca je ubijeno. (One ubijene osobe koje su poznate po imenu nabrojene su na SPISKU F, koji je prilozen kao dodatak ovoj optuznici).
g) U ili oko ranih jutarnjih casova 2. aprila 1999, srpska policija zapocela je operaciju protiv distrikta Qerim u Djakovici/Gjakovë. U periodu od nekoliko casova srpska policija je nasilno usla u kuce kosovskih Albanca u predgradju Qerim, ubijajuci stanovnike, a potom paleci zgrade. U podrumu kuce u Ulici Milosa Gilica, srpska policija pucala je na 20 stanovnika, a potom kucu zapalila. Kao rezultat pucnjave i vatre koju je podmetnula srpska policija, 20 kosovskih Albanaca je ubijeno, od kojih su 19 bili zene i djeca. (One ubijene osobe koje su poznate po imenu nabrojene su na SPISKU G, koji je prilozen kao dodatak ovoj optuznici). 99. Sa pocetkom na dan ili oko 1. januara 1999. i nastavljajuci do dana podizanja ove optuznice, snage SRJ i Srbije, djelujuci prema smjernicama, uz ohrabrenje ili podrsku Slobodana Milosevica, Milana Milutinovica, Nikole Sainovica, Dragoljuba Ojdanica i Vlajka Stojiljkovica koristile su sredstva i metode navedene u paragrafima 92-98. da izvrse kampanju progona civilne populacije kosovskih Albanaca baziranu na politickim, rasnim ili vjerskim osnovama.
100. Ovim aktivnostima Slobodan Milosevic, Milan Milutinovic, Nikola Sainovic, Dragoljub Ojdanic i Vlajko Stojiljkovic planirali su, podsticali, naredili, izvrsili ili na drugi nacin pomogli i podrzali planiranje, pripremu ili izvrsenje:
Tacka 1. (Deportacija) Tacka 1: Deportacije, ZLOCINA PROTIV COVJECNOSTI, kaznjivog po clanu 5.(d) Statuta Tribunala. Tacka 2: (Ubistvo)
Tacka 2: Ubistva, ZLOCINA PROTIV COVJECNOSTI, kaznjivog prema clanu 5(a) Statuta Tribunala. Tacka 3. (Ubistvo) Tacka 3: Ubistva, KRSENJA ZAKONA ILI OBICAJA RATA, kaznjivog prema clanu 3 Statuta Tribunala i ustanovljenog clanom 3 (1) (a) (ubistvo) Zenevskih konvencija.
Tacka 4. (Progon) Tacka 4: Progona na politickim, rasnim ili vjerskim osnovama, ZLOCINA PROTIV HUMANOSTI, kaznjivog prema clanu 5 (h) Statuta Tribunala.
SPISAK A Osobe ubijene u Racku 15. januara 1999, cija su imena utvrdjena
ASLLANI Lute 30, AZEMI Banush, BAJRAMI Ragip 34, BEQIRI Halim 13, BEQIRI Rizah 49, BEQIRI Zenel 20, BILALLI Lutfi, EMINI Ajet, HAJRIZI Bujar, HAJRIZI Myfail 33, HALILI Skender, HYSENAJ Haqif, IBRAHIMI Hajriz, IMERI Hakip, IMERI Murtez, IMERI Nazmi, ISMALJI Meha, ISMALJI Muhamet, JAKUPI Ahmet, JAKUPI Esref 40, JAKUPI Hajriz, JAKUPI Mehmet, JAKUPI Xhelal, JASHARI Jasher 24, JASHARI Raif 20, JASHARI Shukri 18, LIMANI Fatmir 35, LIMANI Nexhat 19, LIMANI Salif 23, MEHMETI Bajram, MEHMETI Hanumshah, METUSHI Arif, METUSHI Haki 70, MUSTAFA Ahmet, MUSTAFA Aslani 34, MUSTAFA Muhamet 21, OSMANI Sadik 35, SALIHU Jashar 25, SALIHU Shukri 18, SHABANI Bajrush 22, SMAJLAI Ahmet 60, SYLA Sheremet 37, SYLA Shyqeri, XHELADINI Bajram, ZYMERI Njazi.
SPISAK B Osobe ubijene u Beloj Crkvi 25. marta 1999, cija su imena utvrdjena BEGAJ Abdullah 25, BERISHA Murat 60, GASHI Fadil 46, MORINA Musa 65, POPAJ Abdullah 18, POPAJ Agon 14, POPAJ Alban 21, POPAJ Bedrush 47, POPAJ Belul 14, POPAJ Ethem 46, POPAJ Hazer 77, POPAJ Hyshi 37, POPAJ Irfan 41, POPAJ Isuf 76, POPAJ Kreshnik 18, POPAJ Lindrit 18, POPAJ Mehmet 46, POPAJ Mersel 53, POPAJ Nazmi 45, POPAJ Nisim 35, POPAJ Rrustem, POPAJ Sahid 40, POPAJ Sedat 47, POPAJ Shendet 17, POPAJ Vehap 58, POPAJ Xhavit 32, SPAHIU (ime nepoznato,këerka Xhemal-a), SPAHIU (ime nepoznato-kcerka Xhemal-a), SPAHIU (ime nepoznato -kcerka Xhemal-a) SPAHIU (ime nepoznato -kcerka Xhemal-a), SPAHIU (ime nepoznato -supruga Xhemal-a), SPAHIU Xhemal, ZHUNIQI Abein 37, ZHUNIQI Agim 51, ZHUNIQI Bajram 51, ZHUNIQI Biladh 67, ZHUNIQI Clirim 40, ZHUNIQI Dardan 6, ZHUNIQI Dardane 8, ZHUNIQI Destan 68, ZHUNIQI Eshref 55, ZHUNIQI Fatos 42, ZHUNIQI (ime nepoznato) 4, ZHUNIQI (ime nepoznato -supruga Clirim-a), ZHUNIQI (ime nepoznato - sin Fatos-a) 16, ZHUNIQI Hysni 70, ZHUNIQI Ibrahim 68, ZHUNIQI Kasim 33, ZHUNIQI Medi 55, ZHUNIQI Muhammet 70, ZHUNIQI Muharrem 30, ZHUNIQI Qamil 77, ZHUNIQI Qemal 59, ZHUNIQI Reshit 32, ZHUNIQI Shemsi 52,
SPISAK C Osobe ubijene u Velikoj Krusi/Krushe e Mahde - Maloj Krusi/Krushe e Vogel 26. marta 1999, cija su imena utvrdjena ASLLANI Adem 68, ASLLANI Asim 34, ASLLANI Feim 30, ASLLANI Muharrem 66, ASLLANI Nexhat 27, ASLLANI Nisret 33, ASLLANI Perparim 26, AVDYLI Bali 72, AVDYLI Enver 28, BATUSHA Ahmet 38, BATUSHA Amrush 32, BATUSHA Asllan 46, BATUSHA Avdi 45, BATUSHA Bekim 22, BATUSHA Beqir 68, BATUSHA Burim 18, BATUSHA Enver 22, BATUSHA Feim 23, BATUSHA (ime nepoznato - sin Ismail-a) 19, BATUSHA (ime nepoznato - sin Zaim-a) 20, BATUSHA Haxhi 28, BATUSHA Lirim 16, BATUSHA Milaim 32, BATUSHA Muharrem 69, BATUSHA Njazi 39, BATUSHA Osman 65, BATUSHA Sefer 19, BATUSHA Sejdi 68, BATUSHA Skifer 22, BATUSHA Sulejman 46, BATUSHA Zaim50, HAJDARI Abaz 40, HAJDARI Abedin 17, HAJDARI Halil 42, HAJDARI Halim 70, HAJDARI Hysni 20, HAJDARI Marsel 17, HAJDARI Nazim 33, HAJDARI Qamil 46, HAJDARI Rasim 25, HAJDARI Sahit 36, HAJDARI Selajdin 38, HAJDARI Shani 40, HAJDARI Vesel 19, HAJDARI Zenun 28, LIMONI Avdyl 45, LIMONI Limon 69, LIMONI Luan 22 , LIMONI Nehbi 60, RAMADANI Afrim 28, RAMADANI Asllan 34, RAMADANI Bajram 15, RAMADANI (ime nepoznato - sin Hysen-a) 23, RAMADANI Hysen 62, RAMADANI Murat 60, RAMADANI Ramadan 59, RAMADANI Selajdin 27, RASHKAJ (ime nep.) 16, RASHKAJ (ime nep.) 18, RASHKAJ Refki 17, SHEHU Adnan 20, SHEHU Arben 20, SHEHU Arif 36, SHEHU Bekim 22, SHEHU Burim 19, SHEHU Destan 68, SHEHU Din 68, SHEHU Dritan 18, SHEHU Fadil 42, SHEHU Flamur 15, SHEHU (ime nepoznato - sin Haziz-a) 20, SHEHU (ime nepoznato - sin Sinan-a) 18, SHEHU Haxhi 25, SHEHU Haziz 42, SHEHU Ismail 68, SHEHU Ismet 40, SHEHU Mehmet 13, SHEHU Mentor 18, SHEHU Myftar 44, SHEHU Nahit 15, SHEHU Nehat 22, SHEHU Nexhat 38, SHEHU Qamil 50, SHEHU Sahit 23, SHEHU Sali 44, SHEHU Sami 24, SHEHU Sefer 44, SHEHU Shani 34, SHEHU Shefqet 38, SHEHU Sinan 50, SHEHU Veli 28, SHEHU Vesel 19, SHEHU Xhafer 38, SHEHU Xhavit 20, SHEHU Xhelal 13, ZYLFIU Afrim 22, ZYLFIU (ime nepoznato - sin Halim-a) 18, ZYLFIU Halim 60, ZYLFIU Hamdi 62, ZYLFIU Hamit 22, ZYLFIU Hysen 50, ZYLFIU Njazim 24.
SPISAK D Osobe ubijene u Djakovici /Gjakovë 26. marta 1999, cija su imena utvrdjena BEGOLLI Sylejman 48, BYTYQI Arif 72, BYTYQI Urim 38, DERVISHDANA Emin 31, DERVISHDANA Fahri 37, DERVISHDANA Zenel 59.
SPISAK E Osobe ubijene u Crkolezu/Padalishtë 27. marta 1999, cija su imena utvrdjena IMERAJ Afrim 2, IMERAJ Ardiana 13, IMERAJ Arijeta 11, IMERAJ Avdyl 67, IMERAJ Beke 53, IMERAJ Feride 21, IMERAJ Fetije 42, IMERAJ Florije 19, IMERAJ Gjylfidan 15, IMERAJ Hasan 63, IMERAJ Mihane 72 IMERAJ Mona 72, IMERAJ Muhamet 19, IMERAJ Nexhmedin, IMERAJ Rab 30, IMERAJ Rustem 73, IMERAJ Sabahat 21, IMERAJ Shehide 70, IMERAJ Violeta 17, IMERAJ Xhyfidane 14,
SPISAK F Osobe ubijene u Izbici 28. marta 1999, cija su imena utvrdjena BAJRA Bajram 62, BAJRA Brahim, BAJRA Fazli 60, BAJRA Ilaz, BAJRA Sami, BEHRAMAJ Demush 60, BEHRAMAJ Muhamed 50, BEHRAMAJ Nur 85, BEHRAMI Ardita, BEHRAMI Bemush 75, BEHRAMI Edona, BEHRAMI Muhamet, BEHRAMI Nuredin 90, BEQIRI Ajet, CAKAJ Demush 65, CAKAJ Muhamet 60, CAKAJ Nura 80, CAKAJ Thair 65, CAKAJ Zeqir 80, CELI Metush 62, CELI Rexhe, CELI Smajl 67, CUPEVA Hamz 46, DRAGA Ali 65, DRAGA Bahim 72, DRAGA Cen 68, DRAGA Hajriz 43, DRAGA Halit, DRAGA Hazir, DRAGA Ismet 28, DRAGA Jetulla 60, DRAGA Murat, DRAGA Rahim 70, DRAGA Rustem 70, DURAKU Dibran 65, FEJZA Zyra, FETAHI Azem 75, FETAHI Hetem 63, FETAHI Muharem 80, FETAHU Lah 67, GASHI Beqe, GASHI Brahim 70, GASHI Deli, GASHI Hajrullah, GASHI Ram 57, HAJRIZI Fata, HASANI Nezir, HAXHA Bajram 78, HAXHA Fejz 86, HOTI Muhamet, JETULLAHU Beqir, JETULLAHU Selim, KELMENDI Bajram, KELMENDI Beqir, KRASNIQI Deli 80, KRASNIQI Mustafe, KRASNIQI Rahim 62, KRASINIQI Rrahim, LATIFI Jetullah, LNU Qazim 70, MUSLIA Shaban 75, MUSTAFA Hasan 70, NEBIHI Selim 95, OSMANI Azem 75, OSMANI Hetem 70, OSMANI Muharrem 90, RACI Ramadan 56, RAMA Halit 60, REXHEPI Muji 47, REXHEPI Zaim 38, RUSTEMI Halit 60, SALIHU Zeqir, SEJDIU Bajram, SEJDIU Mustafe 41, SHALA Kujtim 47, SHALA Isuf, SHALA Sali 35, SPAHIU Rizah, |TAHAJ Ethem 65, TAHAJ Muharem 75, TAHI Azem 60, TAHI Hetem 50, TAHI Muharem 70, TAHIRI Brahim, TAHIRI Rrahim, THACI Hamit 70, THACI Haxhi, THACI Jetullah, THACI Rame, THACI Sahit, THACI Salih, THACI Uke 80, XHEMAJLI Esat, XHEMALI Demush 87, XHEMALI Idriz 67,
SPISAK G Osobe ubijene u Djakovici / Gjakovë 2. aprila 1999, cija su imena utvrdjena CAKA Dalina 14, CAKA Delvina 6, CAKA Diona 2, CAKA Valbona 34, GASHI Hysen 50, HAXHIAVDIJA Doruntina 8, HAXHIAVDIJA Egzon 5, HAXHIAVDIJA Rina 4, HAXHIAVDIJA Valbona 38, HOXHA Flaka 15, HOXHA Shahindere 55, NUÇ I Manushe 50, NUÇ I Shirine 70, VEJSA Arlind 5, VEJSA Dorina 10, VEJSA Fetije 60, VEJSA Marigona 8, VEJSA Rita 2, VEJSA Sihana 8, VEJSA Tringa 30.